Intrigas no Gran Hotel

as escaleiras do gran hotelAs escaleiras do Gran Hotel é a novela coa que o vigués Rubén Martínez Alonso se fixo co último Premio Risco de Creación Literaria convocado polo Concello de Ourense e editado por Sotelo Blanco Edicións na súa colección Medusa.

Relato de sámago histórico e cerna de thriller, As escaleiras do Gran Hotel sitúanos nos tolos anos vinte nun escenario moi particular: o afamado Gran Hotel Balneario de Mondariz, espazo de glamour e altos voos no que cruzan os seus camiños diversos personaxes para vivir unha aventura inesperada na que teñen moito que ver dous intrépidos rapaces (mozo e moza) e un posible atentado a un visitante ilustre e, polo mesmo, a Xefatura do Goberno da España riveirista.

Polo medio, descricións da luxosos salóns, diálogos galantes, investigacións detectivescas e todo orlado por unha atmosfera aristocrática na que os sucesos se deslizan entre sedas e horas do té e o amor latexa nas olladas.

ruben martinez alonsoNarrada con firme pulso, perfectamente ambientada e ben suxestiva nas escenas e episodios relatados, As escaleiras do Gran Hotel é tamén unha interesante reflexión sobre a importancia decisiva que as persoas do común teñen tantas veces nos grandes devires históricos e como as fronteiras sociais poden, e deben, permear nun continuo retroalimentar as súas circunstancias.

Interesante aposta esta novela de Martínez Alonso, quen devagariño vai construíndo un territorio autorial propio no que xa anteriores títulos de mérito como 1980 (ano cero) ou A saudade do caracol e que con este As escaleiras do Gran Hotel anchea e colle pulo.

Radiocrítica 18-8-2014

Con Juan LuisVelaquí unha nova Radiocrítica emitida o luns día 18 de agosto en Ames Radio (107.2 FM, agora accesible on line aquí). Nesta ocasión falei con Juan Luis Silva sobre As escaleiras do Gran Hotelde Rubén Martínez Alonso (I, 00:15); As covas de aceirode Isaac Asimov, traducido por Alejandro Tobar (I, 5:30 e II, 00:00); Onde nunca é mañá, de Manuel Alvarez Torneiro (II, 3:10) e a revista Suroeste (III, 00:21).

Audio 1     Audio 2     Audio 3

Narrativa mortal

Con 1980 (ano cero) o vigués Rubén Martínez Alonso bota a andar polos intricados vieiros da narrativa galega.

A de Martínez Alonso é novela psicolóxica de moito lastre, cargueiros enteiros de reflexións sobre a vida e a morte —principalmente a morte—, sobre o sentido da existencia e, antes de cousa ningunha, sobre o suicidio, verdadeira trabe mestra da historia que se presenta.

O mozo protagonista, recluído nun psiquiátrico, pasa revista aos feitos traumáticos que pexaron os seus días, á infancia de abafantes clases de natación e os (des)amores xuvenís, un tempo que se sente asemade arredado e próximo.

E velaí outra das pretensións da novela, a procura dun non lugar e un non tempo ou, se se quer mellor, unha intersección atemporal e atópica de eternidade deslocalizada, alucinada obsesión do doído protagonista.

Tripando motivos e recursos abondo coñecidos, a escrita de Rubén Martínez Alonso convida á introspección epifánica e a iluminación polo pensamento, tantas veces lindeiro coa loucura.