Aldaolado, outra cousa

Hai xente que aínda coida que a poesía é un éter inconsútil que só unha sagra especie de elixidos é quen de convocar nos seus arcanos máis profundos. Para quen así pensa, ser poeta supón ter recibido un don, encarnar os designios do divino destino e andar os días deste mundo imbuído da alta misión dos profetas.

Acabo de escribir o anterior e xa estou escoitando as gargalladas de Lucía Aldao e María Lado. Mellor aínda: é máis que probable que lles estropease o gintonic —ou o colacao, que sei eu— facendo que o chimpasen da boca ao chan ante tanta panocha meliflua do oficio dos vates da nación. Cagan por tal. E fan ben. Convén aprender delas. Mellor nos iría.

E vén isto a conto do seu primeiro libro en dueto: Ninguén morreu de ler poesía. Porque si, morrer a xentiña mórreuvos de moita cousa rara de Deus, pero, ata onde sabemos, ninguén tumorou aínda por ler a Rosalía ou a Cunqueiro ou a Luz Pozo Garza ou a Manuel Antonio ou a Luísa Villalta ou a Pimentel. A ver, algún fato puido indixestar lendo a Campoamor, pero é que hai xente que as merece e punto.

Esta miña columna ha de lela (se é que alguén a le) persoal do máis diverso. Pois ben, as persoas que esteades ata os orellos da poesía de salón, da poética enlevada e transcendente, da estética de cartón pedra e cantería de granito secular, tendes neste libro a vosa kriptonita para acabar con tanto supermán de saldo poético.

Porque Aldaolado saben moi ben onde empeza a poesía e acaba a babecada; que os amores ausentes son os máis presentes; que a raíz de toxo é un noxo; que aos lorquianos adolescentes mortos acáelles un bo cover; que os canivetes todos teñen cara A e cara B; que o santoral facebookiano mexa por nós; que a poesía non é innovación, pero pode ser revolución; que o temible non é where you did sleep last night, o terrible é o veleno noctívago; que calquera tempo pasado foi pretérito e máis nada, por moito que arrinquemos os sangumiños saloucando polas bolas do dragón, o Delorean, o Xabarín, os Casio, Atari, Tigretón e Colajet; que os amores de EXB… vaia por Deus; que os faros da beiramar aluman mesmo cando están apagados, máis aínda, iluminan, sobre todo, cando son cegos; que as cousas que verdadeiramente pagan a pena na vida son as que se fan cando ninguén nos ve ou as que o Amor guía; que o pracer dun bo collage dadaísta self made non ten nin punto de comparación co narcisismo insufrible dos selfies; que, en fin, Aldaolado ten o público que se merece, pois por algo son “atractivas e talentosas!”.

E agora a nota erudita para os pescudadores do dato miúdo (esta parte pódena obviar os que teñan claro que, como din as autoras, onde estea un cubata que se quite un soneto): Ninguén morreu de ler poesía recolle textos xurdidos dende o 2006 ata hoxe. Algúns van coasinados e os máis deles rubricados por cadansúa autora. Hainos estritamente inéditos e outros avanzados en libros delas ou obras colectivas. Non poucos son letras de poemas-canción e outros versos recitados nos espectáculos cos que, como dúo poético, levan percorrido toda a xeografía galega dende o 2005.

Humor, música, metapoesía. Velaí o misterio da iconoclasta trindade aldeoladiana. Escrita que, como elas advirten, reivindica a dadallada. Unha lírica alternativa, que presta poñer na porta do frigorífico. E tecerlle un tapete. E chantala derriba da tele. Alguén dá máis?

[El Ideal Gallego e Diario de Ferrol, 8-11-2020]

Arte incomunidada, Arte maior

Como unha arañeira de arte e afectos, o labor da plataforma Incomunidade esténdese ao través do territorio peninsular irradiando dende a matriz portuguesa ao resto da Iberia e o mundo.

A máis recente creatura desta incomún comunidade é Munditações, álbum de instantáneas do excelente fotógrafo Carlos Silva, quen convidou dúas decenas de poetas a escribiren composicións a partir de fotografías súas.

O resultado é un volume moi coidado no visual, con imaxes de grande plasticidade e capital simbólico, iconas vernizadas dunha pátina de atemporal fugacidade no branco e negro que as reproduce.

Acompañándoas en vizoso diálogo os textos dos diversos poetas das distintas nacionalidades ibéricas, que deixan oír nas súas planas versos en portugués (Alberte Augusto Miranda, Alexandre Teixeira Mendes, Alice Macedo Campos, André Domingues, Aurelino Costa, Carlos Vinagre, Iolanda Aldrei —galega de nación, mais aquí escritora no luso padrón— Maria Estela Guedes, Pedro Ludgero e Suzana Guimaraens), mirandés (Fracisco Niebro), aragonés (Chusé Raúl Usón), catalán (Eva Méndez Do Roxo e Mar Nicolás), castelán (Almudena Vidorreta Torres e Raquel Lanseros), vasco (Leire Bilbao), asturiano (Sofía Castañón) e tamén galego.

Nesta última lingua figuran os eróticos versos galego-catalás de Eva Méndez Do Roxo, o vendaval de suxestivas imaxes e poética aérea de Lucía Aldao e mais a memoria das bogadas da infancia da ceense María Lado.

As mundanas meditacións poético-visuais destas Munditações de Carlos Silva descóbrennos un espazo interartístico, políglota e epifánico onde todo un mundo latexa, vibrante, tras cada instante, ao pé de cada verso. Arte imcomunidada, Arte maior.