Tenros soños

Petaron á porta da casa dúas ben xeitosas obras de poesía infantil e, como Cunqueiro á rula, saudeinas dicíndolles: “pasen, miñas señoras”. E é o caso que elas viñan moi postas, amosando xa dende as cubertas títulos de atractivo: Soños de nenos (Edicións Embora) e mais Versos e bolboretas (Edicións Fervenza). Vestíranse para a ocasión coas mellores galas, inzadas de ilustracións que engadaban os ollos e un andar de prelo fino que moito prestaba aloumiñar nas mans.

¿E el como resistir? Boteime a ler a Mónica Inés Varela Gestoso.

O que descubrín pronto foi unha poética lizgaira, sensorialista, chea de resonancias musicais e moi plástica nas imaxes e eufonías. Un ir verso a verso ganduxando as palabras coma quen prende contas a un sutil fío dourado.

A poesía de Varela Gestoso dinos dos soños das nenas e nenos, convida a que lean, que gocen da natureza, das estacións, dos xogos, do baile e, xaora, do mar, da súa beleza, a súa inmensidade, o seu misterio. Son, estes, poemas nos que o amor entre nais, pais e fillas e fillos agurgulla en cada recanto, onde todo o sobrevoan as miradas garimosas, as bolboretas delicadas, os bicos afectuosos, os silencios reveladores.

Na escrita desta arousá de nacenza e estradense de adopción as olladas falan sen palabras, os pensamentos florean e as gaivotas acompasan os latexos. Unha aura de tenrura estende o seu velo dondo sobre os seres e o vitalismo e o amor gobérnano todo.

Mais se hai un selo propio nesta poética ese é, a non dubidalo, a súa musicalidade, o cadoiro de asonancias en versos ora curtos ora longos, tradeados de paralelismos cruzados, de anáforas e sintagmas encadeados que procuran ás estrofas unha sonoridade ben característica, que pide abrirse camiño en alta voz.

Abondaría tal arquitectura harmónica e a positiva luz destes poemas para que as propostas da autora fosen máis que recomendables. Pero aínda debe sumarse outro reclamo non pequeno: as fantásticas ilustracións que acompañan ambos os dous volumes. No caso de Soños de nenos da man de María Brenn, delgado trazo de perfecta definición, mesturando bases fotográficas e debuxos tratados por ordenador con asombrosa limpidez. Tamén si, o festival de imaxes que achegan a Versos e bolboretas Alba Lugo, Amalia López Brea ‘Luchi’, Anabel Montouto, Diego Porto, Francisco Alén ‘Picho’, Iago Castro, Juan Liñares, Manuel Fragoso, Marcela Santorun, María Armada e Ramiro Cimadevila, estilos diversos e complementarios, que se serven tanto da acuarela coma das ceras ou témperas, nunha explosión de cor que envolve de lirismo plástico os textos.

E non esquezan tampouco deixarse guiar polos acaídos prologuistas destas obras, que deseñan o marco necesario para comprender e degustar con fruición as súas páxinas. Xosé Luna en Versos e bolboretas e Luís Reimóndez en Soños de nenos dan coa clave interpretativa da corda do corazón na que vibran as poesías, transmitindo nos seus comentarios toda a vida que leva dentro esta escrita, os tenros soños que espella.

A poesía infantil galega está de en hora boa. Non só polo seu brillante presente —velaí, poño por caso, o recente Premio Nacional a Antonio García Teixeiro por Poemar o mar, libro, por certo, que no seu día tamén comentei nestas páxinas—, senón pola confirmación de voces moi prometedoras que agora nacen, como esta de Mónica Inés Varela Gestoso, quen se descobre con estes dous interesantes poemarios e que, de seguro, continuará dándonos alegrías.

[El Ideal GallegoDiario de Ferrol, 29-10-2017]

Amores urbanitas

Tiven a fortuna de saber da santiaguesa Helena Salgueiro cando aínda era unha poeta rigorosamente inédita. Foi no xurado dos Premios Minerva de hai dous anos, onde fora distinguida cun segundo posto. Tiña entón quince anos.

Logo virían os recoñecementos noutros certames, como o Ánxel Casal ou o Premio do Concello de Ames, nos que tamén se estimou unha escrita que agora se plasma por vez primeira en volume mercé á publicación de Intermitencia na cidade, o poemario co que obtivo o XVI Premio Avelina Valladares convocado polo Concello da Estrada e impreso polas conterráneas Edicións Fervenza.

Intermitencia na cidade é un libro de Eros, un territorio para o (des)encontro dos amantes, para a luxuria urbana e a delicuescencia que asombra o mundo, mais tamén un recordatorio de que as ausencias son terribles espadas de lume, que todo acaba e que só restan os froitos da paixón e unha inmensa chaira de cinzas e faíscas a revoar.

Versos iterativos, con acenos neosurreais, poemas de brevidade meridiana e cursivas e regulares que alternan voces e citas en homenaxe. Textos que alancan polos sentimentos, que se expanden e contraen ao ritmo das sístoles e diástoles da tenrura, que saben das tácticas do escapismo, das manchas da memoria, as devastadoras frecuencias do vermello, o que acontece fóra das carreiras e os libros de todas as Alicias que foron e son.

Unha poética de asfalto e víscera lacada palpita nesta Intermitencia da cidade, prometedor comezo dunha autora que cumprirá seguir con atención.

Os versos mareiros de María Canosa

Pouco e pouco, o Premio Avelina Valladares de Poesía vai consolidándose como unha das citas referencias a través das cales o activo concello da Estrada promove e estimula a creación na lingua de noso.

Á xa non pequena nómina de autoras e autores que foron distinguidos con este galardón súmase agora o nome de María Canosa, autora infantoxuvenil, articulista e poeta que se fixo co premio na súa décimo quinta convocatoria con Ronca o mar, poemario mariño que agora ve luz na colección O Cartafol de Vilancosta das tamén estradenses Edicións Fervenza.

Os de Canosa son versos salgados nos que as ondadas salferen na súa contemplación. Toda unha imaxinería mareira asolaga os sentidos e enraíza a voz lírica nos eidos da beiramar, na veciñanza das aves marítimas e as areas todas, no soño das mareas e os horizontes de manobras náufragas, de anxos líquidos de azas silandeiras a bater contra o rouco son das augas na mallante.

María Canosa insírese nunha tradición antiga, a dos nosos poetas do mar, e, nese sentido, a súa é unha escrita coral, que ancora nos que son lugares adoito visitados polos clásicos, chámense estes Manuel Antonio, Avilés de Taramancos, Xohana Torres ou Bernardino Graña, tanto ten, mesmo que emparente con outros de autores batallón, na coincidencia da Costa da Morte como paisaxe propicia á que, por certo, tamén canta a ceense Canosa.

Ler Ronca o mar é volver asumir a consciencia de que “Ao lonxe, preto de nós/ nace a brétema,/ emerxendo como un volcán/ dende as areas”. Nese calixeiro fértil a lectura, como a vida, frutifica.

Poesía en Fervenza

Hai editoras para as que menos é máis. Porque o que distingue e referencia entre o lectorado un selo non son os grandes medios cos que poida contar, senón o criterio que se descobre tras as súas escollas, o acerto do seu catálogo.

E escribo isto a propósito de Edicións Fervenza, a casa estradense que dende hai uns anos vén dando a luz tan interesantes coma diversos volumes, modestos moitas veces na súa materialidade, mais atractivos polo seu contido.

Un dos seus últimos títulos publicados é Tirilín e a poesía de hoxe, libro integrado na colección O meu primeiro diccionario, na que xa teñen aparecido con anterioridade entregas dedicadas ao mundo dos paxaros, os peixes, o universo, os escritores do Día das Letras, as construcións galegas e os insectos. Todos eles, xaora, protagonizados por Tirilín, neno rebuldeiro que vai dando a coñecer aos máis novos toda canta cousa pasa por diante dos seus ollos.

Desta volta o cometido de Tirilín non é outro que o de achegar un miga aos máis cativiños os nosos poetas actuais. Deste xeito, polas páxinas da obra van desfilando os versos de Darío Xohán Cabana, Marica Campo, Yolanda Castaño, María do Cebreiro, Estíbaliz Espinosa, Miguel Anxo Fernán Vello, Bernardino Graña, María do Carme Kruckenberg, Xosé Luís Méndez Ferrín, Pilar Pallarés, María Xosé Queizán, Chus Pato, Elvira Riveiro Tobío, Xohana Torres, Xulio L. Valcárcel, Miro Villar, Xosé Vázquez Pintor ou Xosé Luna, este último director de Edicións Fervenza, quen con tanto tino escolleu a Héitor Picallo para que se responsabilizase da presente antoloxía.

Picallo foi, ademais, o encargado de ilustrar este álbum-escolma, para o que deseñou unhas caricaturas espléndidas que, de seguro, moito han agradar ao público infantil ao que van inicialmente dirixidas, pero que non deixarán tampouco de chamar a atención a aqueles adultos que se acheguen a contemplalas.

Canto á natureza dos textos recollidos, teñen todos a virtude de ser inequivocamente representativos da poética de cada autor ou autora e, ao tempo, coinciden en moitos casos na súa decidida aposta a prol da lingua e na defensa da cultura e a terra de noso.

Visualmente moi suxestivo e con evidente fortuna antologadora, Tirilín e a poesía de hoxe é unha obra máis que recomendable para os pequenos da casa e para os que, non séndoo xa, gardan aínda un espírito neno que lles permita gozar, comme il faut, desta regalía para os ollos de moi agradecida lectura.

Frecuencia en espiral

De entre as últimas fornadas poéticas galegas xorde a voz de Andrea Porto Mato, quen con apenas vinte e un anos conta xa con dous poemarios éditos e mostras do seu quefacer en diversos libros colectivos e recoñecidas publicacións.

Hai pouco vía luz o seu segundo libro de versos, SaLGada, co que foi merecedora do XIV Premio Avelina Valladares, convocado polo Concello da Estrada e editado polas tamén estradenses Edicións Fervenza, que capitanea o poeta e ensaísta Xosé Luna.

Prologado por Francisco Rozados «Rochi», o poemario configúrase como un tríptico matérico fundacional onde os diferentes bloques son designados cos nomes dos estados: “(s)ólido”, “(l)íquido” e “(g)as”.

Poemas breves, moitas veces seccionados en dúas partes, unha primeira de maior carga lírica, a segunda de xorne máis definitorio e conceptual. Poemas nos que a música zumega por todos os poros do texto, onde a química das sinerxías amorosas ten formulación harmónica e compasada en versos nos que conviven Guns N’ Roses co free jazz, Nirvana con Pau Donés, e todo sempre sen perder o swing, ese abanear das notas-verso, das estrofas-acorde nas que se enlean as rememoracións e homenaxes a Cortázar, Pilar Pallarés, Gioconda Belli ou Zorrilla.

A química musical de SaLGada apousa no territorio dos soños, do amor e os seus vaivéns, da estética e extática das devocións íntimas, das ondaxes mareiras que arrolan e a filosofía das apertas. Unha poética salina que se emite “nunha frecuencia en espiral/ a banda sonora circular da vida”.