Quirocosmos

Hoxe préstame dar noticia da aparición dun admirable volume que é, amais, un texto solidario onde os haxa. Estou a me referir a Mans, a máis recente creación do moi merecidamente aplaudido Xabier P. Docampo, quen desenvolve no escaso medio cento de planas das que consta esta obra unha sorte de poema en prosa de fondo poder evocador e extraordinaria capacidade reveladora.

Mans é un relato metonímico, o que a Humanidade é a través do canto ás mans que a conforman: mans abertas, pechas, brancas, negras, traballadoras, amantes, ameazantes, bailarinas, novas, vellas, soñadoras, coloristas, inocentes, culpables… En fin, a existencia toda de noso simbolizada nesa sorte de quirocosmos que nos identifica.

Pero a singularidade deste Mans reside tanto no luminoso fío de palabras que enxerta Docampo coma nas sorprendentes instantáneas en primeirísimo plano que das mans fixo DNL (Daniel Puente Bello). Fotografías que, de seu, tracexan un relato propio, cobrando vida autónoma, pois, aínda que camiñan á par do texto que as acompaña, na verdade dispóñense como xenuína noveliña concreta que se comprendería perfectamente sen o diálogo co textual, por máis que ambos os dous discursos se retroalimenten e saian enriquecidos no convivio.

Publicada por Everest Galicia, o conseguido coas vendas deste Mans de Docampo e DNL será doado, integramente, ao proxecto Tierra de hombres, o que aínda engrandece a xa de por si moi meritoria publicación, absolutamente recomendable para lectorado de calquera idade, con independencia da colección para noviños na que foi encadrada, posto que a súa decodificación se abre a moi diferentes niveis interpretativos que non a limitan de ningún xeito.

Parabéns, por tanto, a Xabier P. Docampo polo beleza velaíña que alenta nas súas palabras; a DNL pola luz que soubo arremuiñar arredor das espidas mans e a Everest Galicia e a súa responsable, Irene Penas Murias, polo excelente criterio á hora de decidir a publicación dunha alfaia tal.

Crónicas da Carricanta

Ana María Fernández volve sorprender a pequenos e maiores coa súa última obra, o libro de poemas Páxinas de Carricanta, publicado pola división galega da Editorial Everest na súa colección Punto de Encontro.

Este singular poemario asenta a súa orixinalidade no particular enfoque emisor, pois a voz lírica que nas composicións se descobre é, como do propio título pode deducirse, a dunha carricanta que, dende os seus ollos de insecto, vai cantando as súas vivencias no medio natural e aínda alén.

Ora ben, sobre destes versos de Fernández paira máis a sombra do franciscanismo neovirxilianista da escola mindoniense que a ascendencia cascuda kafkiana, pois son estes textos nos que a tenrura e o abraio co que se tratan as realidades máis nimias dos campos, bosques e montes se fai moi visible.

De por parte, esta fábula poética —ilustrada a toda plana polas magníficas fotos outonais de efecto flou de Daniel Puente Bello— acaba por devolvernos unha consideración abondo reflexiva sobre das grandes cuestións que afectan os seres humanos, mais revestida de aparente peripecia de melancólico insecto, o que consegue abrir as posibilidades interpretativas do volume ao lectorado máis novo, quen poderá facer unha achega menos simbólica e gozar igualmente coa descrición do reino animal e das andainas desta peripatética carricanta por entre os seus conxéneres e demais veciñanza animal e vexetal.

Cunha formulística que fai convivir con fortuna os metros máis clásicos co versolibrismo máis actual, as poesías de Páxinas de Carricanta arrincan por veces coruscantes faíscas estilísticas nas que algunhas metáforas e símiles vernizan esta escrita de calidade, recomendable por igual para grandes e cativos.